دوسش دارم

حرف از جدایی میزنم گله میکنم ناراحتی هام ُ میگم و ته همه اینا انتظار دارم که جناب عشق بازم حرفای قشنگ ُ امیدوار کننده بزنه که من ُ از اون حال بد بیرون بیاره اما دریغ از ی کلمه چ برسه به جمله ..ادعاش میشه زن ها رو میشناسه ولی هیچی ازش نمیدونه نمیدونه که علاج ناراحتی زن ها چیه ؟ نمیدونه هر چند مدت یکبار باید حرفای خوب بزنه حرفای که ی زن رو به زندگی امیدوار میکنه و بهش کلی انرژی میده اونقد که بتونه همه ی سختی ها و انتظارها رو با جون ُ دل تحمل کنه ..جناب عشق هیچی نمیدونه شایدم میدونه اما نمیخواد به من بگه .. دلم میخواست بهش بگم وقتی من از جدایی حرف میزنم تو نباید سکوت کنی باید حرفای بزنی که من متوجه بشم که دوسم داری ُ نمیخوای ازت جدا بشم اما اون با سکوتش و رفتارش بیشتر باعث میشه که من متوجه بشم اونم دلش میخواد این رابطه تمام شه ..

بهش اس دادم که اگر ی روز بی هوا برم چکار میکنی انتظار داشتم که منو کامل بشناسه و بدونه من هیچ وقت اینکارو نمیکنم و بهم بگه من مطمعنم تو هیچ وقت اینکارو نمیکنی چون میدونی که من چقد دوست دارم اما به جای گفتن این حرفا بهم گفت قبلش بهم بگو ..بعد به جای اینکه من ناراحت بشم ُ بخوام براش ناز کنم اون اینکارو میکنه ..

.

.

من از جدایی حرف میزنم و اینجا اینقد جدی مینویسم که شاید کسی که اینجا رو میخونه فکر میکنه حالا که همچی تموم میشه اما اینطور نیست چون نمیتونم چون دوسش دارم اونقد که خودشم نمیدونه .. کاش بدونه وقتی این حرفا رو میزنم فقط نیاز دارم که بشنوم که مطمعن شم واقعا منو میخواد و با حرفاش بهم امیدواری بده که روزای سخت و انتظار های کشنده هم تمام میشه و من و او بزودی ما میشیم اما در مقابل حرفام هیچی جز سکوت و بدرفتاری تحویلم نمیده .